Griekse huwelijk

Ook hier gaan de tradities verloren...maar sommigen houden ze toch nog in stand. Voornamelijk vroeger, maar ook vandaag nog, beginnen de voorbereidingen voor het huwelijk van de meisjes soms al als ze nog kinderen zijn. De moeders maken de bruidsschat (lakens, handdoeken, borduurwerk...) van hun dochters in orde en verzamelen al het noodzakelijke voor hun huishouden. Vroeger werd dit ook buiten uitgestald zodat buren zagen hoe groot de bruidsschat was.

De bruidsschat kan ook akkers, een veestapel en geld omvatten. In veel streken in Griekenland geeft de vader van de bruid een gemeubeld huis aan dochter en schoonzoon.

Twee dagen voor de dag van het huwelijk wordt de familie v/d bruidegom uitgenodigd in het huis van de toekomstige bruid. Aan ongehuwde meisjes wordt gevraagd het bed met witte lakens op te dekken. Als alles klaar is, na de nodige rituelen, komen alle aanwezigen in de kamer en gooien geld op het bed, symbool van rijkdom.

De dag van het huwelijk had het tooien van de bruid plaats, waarbij de vrouwen haar hielpen met de haren te kappen en haar te kleden terwijl ze liedjes zongen die betrekking hadden op het huwelijk. Terzelfder tijd ging men met violen en luiten naar het huis van de bruidegom om hem én de getuige te scheren.

Na de scheer beurt begeleidden de violen en luiten de bruidegom en zijn familie naar de kerk en daarna gingen ze naar het huis van de bruid om ook haar en haar familie te begeleiden naar de kerk.

Tijdens de ceremonie wisselden de getuigen eerst driemaal de ringen en nadien de kransen, eveneens drie keer. De genodigden bleven rond het bruidspaar staan en tijdens de plechtigheid bestrooiden ze bruid en bruidegom met bruidssuiker en rijst en ondertussen klopten ze de getuige op de rug, roepende aksios / waardig

De huwelijkskransen staan symbool voor koningskronen opdat bruid en bruidegom koningin en koning zouden zijn in hun huis. Na het huwelijk leggen ze de kransen af en leggen ze in een schrijn. Tot de papas de kransen op de hoofden van bruid en bruidegom zet liggen deze in een schaal gevuld met bruidssuiker.

Het is traditie dat de vrijgezellen meisjes de bruidssuiker uit de schaal nemen en deze onder hun hoofdkussen stoppen. Ze geloven dat ze op de derde avond de naam zullen zien van de man die ze zullen huwen. Een ander gebruik is dat de bruid met potlood de namen van de nog vrije meisjes op de zool van haar schoen schrijft.  De eerste naam die wordt uitgewist is de naam van het meisje dat als eerste zal trouwen.

De papas geeft aan het koppel, uit dezelfde beker, zoete rode wijn te drinken. De wijn die overblijft in de beker moet, na de ceremonie, door de getuigen worden uitgedronken.

Als alles afgelopen is gaan eerst de ouders van de bruid en bruidegom weg en kussen de kransen en nadien de jonggehuwden. Daarna gaat het koppel naar buiten en in het voorportaal van de kerk wensen alle genodigden hen: ''dat jullie lang leven".

De genodigden passeren langs een schaal waarop bruidsuiker, verpakt in tule, ligt. Het aantal suikerbonen dat hier in zit moet oneven zijn, gewoonlijk 3 of 5.

Na de kerk gaat het richting feest dat een ganse nacht doorgaat. De bruid opent gewoonlijk de dans met het lied ''dat onze bruid mooi is en mooi haar bruidsschat". Zodra de bruid danst en tijdens gans de duur van het feest spelden de genodigden bankbiljetten op haar bruidsjurk.

Na het feest vertrekken ze op huwelijksreis. Deze is een geheim, niemand mag weten naar waar de bruidegom zijn bruid zal meenemen.

Het eerste jaar na het huwelijk is het niet toegestaan dat de bruid verdriet heeft, ze mag niet naar begrafenissen gaan, noch eten dat uitgedeeld wordt bij een dodenmis.

*Gepofte graankorrels met suiker, krenten, enz... die bij een dodenmis worden uitgedeeld.